Duraklar zordur. Aralık ayında, bir saniye bile oturmanın çocuk sahibi olamamanla sonuçlanabileceği oturaklarıyla ; Mart ayı, yagmurda sırılsıklam olmana izin vericek havadarlığıyla ; Temmuzda güneşin koltuk altlarından dünyaya yayıldığını düşünmeni saglayabilicek olağanüstü yalıtımıyla(!) ...
Ne zmn başlıycağı belli olmayan yolculukları , bekleyenleri vardır bir de. Bir şekilde birileri o dakıka orda yanyanadır, ötekine müdahale etmeden, bi gülümsemeyi esirgerken. Belki tiryakilikten belki sıkıntıdan, yalnız bir fırt çekilicek sigaranın çakmaklarıdırlar . Birbirleri hakkındaki düşünceleri , kararına varmanın saniye bile almamış olduğu yargılardan ibarettir.
Kötü ceket kötü atkı, zevksiz hepsi bu... Çiftler gördüğünde, ne kadar yapmacık olduklarını garantilemeni sağlıycak o bakışı beklersin, bi yandan da kıskanarak. Hepsi saniyelik birer merak.
Bir saat sonra bambaska biyerde samimi suratlara bakıcaklardır yarım metre uzaktan , daha bi saat önce bir santimetre önünde durmuş adamın ceketinin rengini bile anımsamadan. Herkes bir diğerinin tesadüfü.
Sonra otobüs gelir , bi spermin coşkusu ve acelesiyle ,tesadüflerinin önune gecıp o cok degerli yumurtalarını , macerelarını yakalamaya çalışırlar koşuştururak. Burda olan zaten burdadır, değerli olan aslında olmayandır.
Duraklar, hangi odaya geçiceğimizi düşünürken ruhumuzu kapattığımız koridorlar sadece. Karşı koyamadığımız bir atalet . Ondandır zor oluşları .
